Έφυγε από τη ζωή, πλήρης ημερών, ο πρέσβης ε.τ. Κωνσταντίνος Δ. Γεωργίου, ο οποίος, μεταξύ άλλων θέσεων που είχε αναλάβει στην πολυετή καριέρα του, διετέλεσε -δύο φορές- γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών και -επί μία δεκαετία- γενικός γραμματέας της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Ο πρέσβης Γεωργίου έχαιρε μεγάλης διακομματικής αναγνώρισης. Αν και ποτέ ο ίδιος δεν εκδήλωνε κομματικές προτιμήσεις, ήταν ευρέως γνωστό ότι η ιδεολογική του τοποθέτηση βρισκόταν στην παραδοσιακή Δεξιά. Ωστόσο, οι ικανότητες και η άρτια επαγγελματική του κατάρτιση ήταν τόσο αναγνωρισμένες, ώστε οι συγκυρίες έφεραν να υπηρετήσει σε κορυφαία πόστα κοντά, κυρίως, στον αείμνηστο Κάρολο Παπούλια.

Ως βαθύς γνώστης της ελληνικής ιστορίας και των θεμάτων εθνικής ασφάλειας της χώρας, ο Γεωργίου παρέθετε στους συνομιλητές του εξαντλητικές λεπτομέρειες για γεγονότα και πρόσωπα που σφράγισαν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Κυπριακό και τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή κατά τις προηγούμενες -πολλές- δεκαετίες μέχρι και πρόσφατα. Ήταν εξίσου γνωστός ως λάτρης του ωραίου φύλου και ως άμεσα προσαρμοστικός σε κάθε περιβάλλον, από το επίσημο διπλωματικό δείπνο ή το ακριβό εστιατόριο του Παρισιού μέχρι το ταπεινό καφενείο ενός απομακρυσμένου ελληνικού χωριού.

Ο Κωνσταντίνος Γεωργίου προερχόταν από οικογένεια που μέλη της, κατά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, βρίσκονταν στην ηγεσία της τότε Αστυνομίας Πόλεων. Εισήλθε στη Διπλωματική Υπηρεσία το 1958. Εκτός από τις θέσεις του γ.γ. στην Προεδρία και στο υπουργείο Εξωτερικών, υπηρέτησε στις Πρεσβείες της Ελλάδας στην Άγκυρα και το Παρίσι, στο Γενικό Προξενείο στη Λευκωσία, στο Προξενείο στη Λιέγη, καθώς και ως Πρέσβης στη Συρία και την Ιταλία.

Το καλοκαίρι του 1994, ως γ.γ. του υπουργείου Εξωτερικών, ο Γεωργίου ήταν ο βασικός εισηγητής απόρριψης των προτάσεων για μείωση της έντασης στο Αιγαίο μέσω «άοπλων πτήσεων» των αεροσκαφών Ελλάδας και Τουρκίας. Το τέχνασμα της Άγκυρας (στο οποίο αρκετοί και στην Αθήνα είχαν «τσιμπήσει») ήταν ότι η τουρκική πλευρά «απλώς» θα κατέγραφε τις απαιτήσεις της, συνεχίζοντας τις παραβιάσεις στο Αιγαίο, αλλά, αν τα αεροσκάφη αμφότερων των πλευρών ήταν άοπλα, τότε δεν θα υπήρχε κίνδυνος δυστυχήματος ή ελληνοτουρκικής κρίσης.

Σε σύνοδο του ΝΑΤΟ, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Γ. Κρίστοφερ, ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών Στ. Όξμαν και ο πρεσβευτής στην Αθήνα Τ. Νάιλς επικαλούνταν μάλιστα σχετική συζήτηση του προέδρου Μπ. Κλίντον με τον πρωθυπουργό Αν. Παπανδρέου, στην Ουάσιγκτον, τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς.

Κατά την αμερικανική εκδοχή, ο Παπανδρέου ανέφερε πως «θα εξέταζε την ιδέα», οπότε -μετά την Άγκυρα- και το Στέητ Ντηπάρτμεντ πρότεινε, ενθέρμως, τη μη φόρτωση πυραύλων στα ελληνικά μαχητικά πριν από τις αποστολές περιπολιών και αναχαιτίσεων.

Σε περίπτωση ανάγκης, μοναδικό μέσο αμύνης των Ελλήνων πιλότων θα ήταν το πυροβόλο τους. Η αντίδραση του υπουργού Εξωτερικών Παπούλια -μετά από πρόταση του Γεωργίου- ήταν ψύχραιμη.

Επειδή την ίδια ημέρα χρειαζόταν την αμερικανική συναίνεση στις ελληνικές θέσεις για το εμπάργκο στα Σκόπια και την κρίση με τα Τίρανα στις περιοχές της μειονότητας, ο Παπούλιας προσποιήθηκε ότι δεν γνώριζε το διάλογο Κλίντον-Παπανδρέου, ζητώντας περισσότερο χρόνο.

Κατάφερε να αποσπάσει όσα ζητούσε για τα Βαλκάνια και, δεκαπέντε ημέρες αργότερα, απέρριψε το αίτημα αφοπλισμού των μαχητικών της Πολεμικής Αεροπορίας αφού, προηγουμένως, φρόντισε να παρουσιάσει στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ λεπτομερή στοιχεία για τις τουρκικές παραβιάσεις.

Λίγο αργότερα, το Μάιο του 1995, οι Παπούλιας και Γεωργίου έδρασαν ως αποτελεσματικοί μεσολαβητές μεταξύ αφενός του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και των ΗΠΑ και αφετέρου του Σέρβου προέδρου Σλ. Μιλόσεβιτς, του Σερβοβόσνιου ηγέτη Ρ. Κάρατζιτς και του στρατηγού του, Ρ. Μλάντιτς.

Οι δύο τελευταίοι, προς αποτροπή επέκτασης των εναντίον τους «χειρουργικών» ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών, συνέλαβαν ομήρους περίπου 370 Κυανόκρανους του ΟΗΕ τους οποίους χρησιμοποίησαν ως «ανθρώπινες ασπίδες» σε κρίσιμους στόχους.

Η ελληνική πλευρά έπεισε τους Σερβοβόσνιους (που είχαν έλθει σε μερική ρήξη με τον Μιλόσεβιτς) ότι η παράταση της ομηρίας θα επιδείνωνε τη θέση τους και πέτυχε την απελευθέρωση των Κυανόκρανων, εξασφαλίζοντας ειρήνευση -έστω λίγων μηνών- στα Βαλκάνια.

Το εκπληκτικό είναι ότι ο μεσολαβητής της Ε.Ε. στην πρώην Γιουγκοσλαβία, λόρδος Όουεν, προσπάθησε να καπηλευθεί την πρωτοβουλία της Αθήνας και να την παρουσιάσει σαν δική του επιτυχία λίγες ημέρες πριν αποχωρήσει από τα καθήκοντά του!

Στη συλλυπητήρια ανακοίνωσή του, το υπουργείο Εξωτερικών, επισημαίνει πως «ο Κωνσταντίνος Γεωργίου εκπροσώπησε την Ελλάδα με αξιοπρέπεια και σύνεση σε κρίσιμες στιγμές που καθόρισαν τη διεθνή της παρουσία. Υπηρέτησε την πατρίδα με αφοσίωση και εντιμότητα.

Διακρίθηκε για τον επαγγελματισμό του, το ήθος, την ακεραιότητα και την υψηλή αίσθηση ευθύνης. H παρακαταθήκη που άφησε σε όσους συνεργάστηκαν μαζί του είναι πολύτιμη».